NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Impreza w LA? Skończy się, zanim odbiorą nasz wóz.
Oddychaj. Zamknij oczy.
Wyobraź sobie, że już tam jesteś i wszystkich czarujesz.
Nie sądzisz, że to mało...
Zaprosili mnie. Nas.
...profesjonalne?
Niektórzy klienci widzą cię w kawiarni
i wybiegają z płaczem, a inni zapraszają cię na wakacje.
Raz.
Pojechałaś?
Na Barbados. Było cudnie.
Ruszamy!
Jeszcze tylko 75 aut.
I dobrze. To dowód na geniusz twojego pomysłu.
- Sprzedaj mi to. - Nie.
No już.
Co robimy?
Czekamy w kolejce, kto wie, jak długo,
żeby oddać kluczyki nieznajomemu.
Nic o nim nie wiemy.
Jego pracodawca mógł go nawet dobrze nie sprawdzić.
Facet potłucze lusterka, porysuje lakier i przestawi siedzenie.
- A może... - Jest piątek wieczorem,
pędzisz na spotkanie biznesowe.
Jesteś spóźniona.
Gdy wreszcie docierasz na miejsce,
nie ma gdzie zaparkować.
Przez pół godziny krążysz po okolicy
i szukasz miejsca,
choć powinnaś już popijać martini i domykać umowę.
A gdybyś mogła wezwać wcześniej
sprawdzonego, ubezpieczonego i zatwierdzonego parkingowego,
który czeka specjalnie na ciebie?
- To tak można? - Tak.
Dzięki usłudze InstaValet.
Podajesz nam szczegóły przez telefon lub SMS-em,
a jeden z naszych zaufanych ludzi czeka na ciebie w umówionym miejscu
i zabiera twój wóz...
do czasu, aż zechcesz go odebrać.
Dajesz nam kluczyki, a my zapewniamy ci spokój.
Pięknie.
Co najlepsze...
Bo przedobrzysz.
Napiszesz to w mailu.
Racja.
I załatwione.
Jak tu ładnie po remoncie.
Pamiętaj, że chcę mieć udziały.
Krwiopijczyni.
Zgadza się.
Moja Polly!
Moja zbawczyni! Dotarłaś!
Musiałam w końcu zobaczyć to miejsce na żywo.
- To pewnie twój facet. - Tak.
Ufam Polly w każdej kwestii. A pan?
Na pewno.
Ja jej ufam. A pan?
Całkowicie...
Oprowadź mnie.
Do dzieła.
Hej, ludzie
Robię to, w górę się pnę
Pokażę wszystkim wam
Wspaniały jestem tak
Będzie coraz lepiej
Powiem ci, skąd jestem
Z małego miasta
Małe są tam myśli
I małe słowa
Ja jestem inny
Na karku mam łeb
Rozgryzłem to
Otwieram usta
Dla moich wielkich słów
Mam dość
Przenoszę się
Do miasta
Wielkiego miasta
Narobię szumu
Wśród grubych ryb
Bogactwa będę miał
Wielki Bóg mnie wysłucha
W wielkim kościele
Szycha
Robię to, w górę się pnę
Szycha
Pokażę wszystkim wam
Szycha
Wspaniały jestem tak
Szycha
Będzie coraz lepiej
Szycha
Mam wielkie auto
Szycha
I wielki dom
Szycha
Mam wielkie oczy
Szycha
A usta...
Szycha
Mam wielki brzuch
Szycha
Na koncie wielkie sumy
Szycha
Spójrz tylko na mnie
Szycha
I na mojego...
Szalony pomysł.
Uwielbiam takie.
Chcę być tego częścią. Opowiedz mi wszystko.
Jesteś już po testach? Kto ci pomaga?
Już mówię.
Przepraszam, to moja córka.
Pogadamy innym razem?
Muszę odebrać.
Przepraszam.
I tak już wychodziłem. Dostanę...?
Świetnie.
- Miło było cię poznać. - Wzajemnie. Na razie.
Cześć, maleńka.
Czy to Frank O’Brien, ojciec Eleanor O’Brien?
Tak, kto mówi?
Nie wiedziała,
że odwiedzał mnie także nie tylko jej mąż,
ale i ojciec.
Tu jest!
Mówiłam wszystkim o twoim pomyśle.
- Musimy iść. - Zaskoczył mnie.
- Nikt na to nie wpadł. - Chodzi o Nell.
Miała wypadek. Jedziemy.
Przepraszam.
„Wypadek”?
Gdy byłam jeszcze mała
Spytałam mamy, co czeka mnie
Czy będę piękna?
Albo bogata?
Odpowiedziała mi
Que será, será
Co stanie się
Okaże się
Que será, será
Co stanie się
Okaże się
Przyszłość zrobi co chce
Que será
- Mam swoje dzieci - Tak?
Teraz już
Pytają mamy
Co czeka je
Czy będę piękny?
Albo bogaty?
Mówię im...
Que será, será
Que será
Panie Hughes?
Za mną. Ciotka czeka w środku.
Rozmawiałam z członkami rodziny, opiekunką społeczną i dyrekcją szkoły.
Odwiedzimy pana w poniedziałek. Wniosę o nakaz przeniesienia dziecka.
Proszę się przygotować.
Jak można się przygotować na coś takiego?
Proszę powiedzieć synowi prawdę. I że pan go kocha.
Jego strata będzie dla pana ciosem,
ale może mu pan ułatwić rozłąkę.
To on jest najważniejszy.
- To twoja wina. - Panie Hughes...
- Po nazwisku? - Sam...
Mówiłaś, że mam szansę.
Przez ciebie uwierzyłem, że mogę wszystko zmienić.
Nic nie zrobiłam.
To nie ja schowałam broń...
Ja też nie!
- Wiem, co czujesz. - Czyżby?
Czułaś się kiedyś, jakby ktoś wyrwał ci serce z piersi?
Wiem, że przeżywasz coś strasznego.
Przykro mi.
- Nie powinnam z tobą rozmawiać. - Dlaczego?
Nie prowadzisz już mojej sprawy.
Jesteś obca.
Przypadkową osobą.
Pracujesz tu i może akurat wiesz...
co mógłbym zrobić.
Nikt ze mną nie rozmawia.
Tak szczerze. Nie wyszukam tego,
bo znajduję same historie o złych zakończeniach.
Chcę tylko...
Potrzebuję kogoś, kto...
złapie za sznurek, żebym nie odleciał.
Nie mogę ci oficjalnie doradzać.
Ale mogę ci pomóc, jeśli tego chcesz.
Nie.
Ale musisz to zrobić.
Margot, czekaj!
Nie chcę cię dzisiaj oglądać.
Wiem, przepraszam. Zawaliłem.
Nic mi nie powiedziałeś.
Jak mogłeś tak narazić Barry’ego?
Nie powinnam rozmawiać z tobą bez adwokata.
Będę się domagać wyłącznej opieki.
Niestety, pani Weston,
może nie być pani w stanie.
Kim pani jest?
Joanna Kassem. Opiekunka społeczna.
- Prowadzi pani sprawę? - Nie, ja...
Nie.
Kojarzę pani imię.
- Zajmowałam się... - Barry o pani mówił.
W tej chwili zajmujemy się planem awaryjnym,
a nie stałym rozwiązaniem.
Barry może trafić do rodziny zastępczej.
Poniedziałkowa wizyta może się skończyć właśnie w ten sposób.
Oddadzą go obcym.
Którzy dobrze się nim zajmą.
Niektórzy robią to tylko dla forsy albo gorzej.
Chodźmy do adwokata i przerwijmy to szaleństwo.
Nie oddam ci go!
To wciąż mój syn!
Nie potrafisz się nim zająć!
Do czego doprowadziłeś?
Gdybyś nam choć trochę pomogła...
Zaprosiłam was do siebie.
Stawiałaś warunki!
Liczy się to, że zależy wam na dobru Barry’ego.
Sam ma nową pracę.
Nie mieszka już obok kuzyna.
Widać stopniową poprawę,
ale system nie zadowoli się obietnicami.
Zadbajmy o to,
by w razie problemów w poniedziałek Barry trafił do pani.
Potem pomyślimy, co dalej.
Co mam zrobić?
Musi pani zostać tymczasowym opiekunem.
Twoja data urodzenia? Mamy podpisać klauzulę poufności?
Mam dobrego agenta. Nigdzie nie znajdziesz prawdziwej daty.
Gdyby ktoś pytał, to sprawą zajął się twój prawnik.
Szlag.
Zwykle nie przeklina. A przynajmniej...
Sprawdzamy potencjalnych kandydatów w naszej centralnej bazie.
Narażenie dziecka w przeszłości
skreśla cię z listy...
To pomyłka. Margot nie mogła...
To było dawno temu.
Podczas rozwodu prawnik Franka chciał mnie zastraszyć niedorzecznym oskarżeniem.
Wniósł je, gdy nie dawałam za wygraną.
Na jakiej podstawie?
Zabrałam Eleanor na plan na Hawajach.
Wzięła scenę za rzeczywistość
i upadła, gdy chciała mi pomóc.
Tylko trochę się poraniła,
ale Frank rozdmuchał sprawę i później ją wykorzystał.
- Mój adwokat sobie z tym poradził. - Nieważne.
Dostałam pełną opiekę.
Dla systemu to sygnał ostrzegawczy.
Opieka społeczna nie odda ci Barry’ego.
- Może tamten adwokat nam pomoże? - Nie żyje.
Zwróćmy się do sędziego. Odrzuci to oskarżenie.
Takie rozwiązanie zajęłoby nam wiele dni.
Mamy tylko ten weekend.
Gdzie jest Frank?
Nie wiem. Zniknął przed śmiercią El.
A twoi przedstawiciele? Przekazują mu honoraria.
Sama wysyłam czeki. Do skrytki pocztowej w Santa Rosa.
- W Sonomie? - Sama to robisz?
- Żeby wiedzieć, gdzie jest. - Masz jego numer? Zadzwoń.
Jeśli przyzna się do kłamstwa w podpisanym oświadczeniu,
oczyścimy cię.
Pozbył się komórki.
Numer jest aktywny. Włącza się poczta.
Próbowałam, nie odpowiada.
Spróbuj znowu. Zostaw mu dziesięć wiadomości.
Tylko nie mów, czego chcemy.
Umówmy się z nim na jutro.
Co? Jak i kiedy?
Tutaj, o czwartej.
Dzwoń.
Proszę, odbierz.
Zadzwonili do ciebie?
Dopiero przyjmują ją na oddział.
Lekarz chyba nazywa się Fitch.
A może Finch?
Dokąd ją zabrali?
Do Cedars.
Włożę płaszcz. Gdzie moja torebka?
Masz numer Sama? Musi wiedzieć.
Zadzwonię. Jeśli dotrzesz pierwszy, daj mi znać.
Ty też.
Frank!
- Cholera. - Zabrali ją.
- Gdzie ona jest? - Nic nie mówią.
- Chryste. - Nie mam telefonu.
Nie informują mnie.
To chyba jej krew.
- Popytam. - Gliny ją zabrały
- i nikt... - Ktoś w was wjechał?
- Co? - Ona...
- Nic nie mówiła. - Nie mogła?
Nie wiem, nic nie mówiła.
Czekaj.
- Przepraszam. - Nie wolno panu...
- Zostań tu. Margo już jedzie. - Drugie piętro.
- Nie znam numeru sali. - Spróbuję się czegoś dowiedzieć.
- Ktoś się tobą zajmuje? - Idźcie już.
Zaczekasz tu?
Na zezwolenie? To nie jej szpital.
- Prawda? - Nie wiem.
Daj mi moment.
- Dobrze. - Dziękuję.
- Kiedy ją zobaczymy? To jej ojciec. - Gdzie jest?
Na oddziale radiologii. Gdy wróci...
- Nellie jest tam sama? - Nellie?
Eleanor. Tak ją nazywa.
Dr Fitch proszona do sali 316.
Piąte piętro. Są z nią technicy.
Chcecie do niej iść,
ale potrzebujemy kilku informacji.
Możemy nie wiedzieć o wszystkim.
Przewlekłe choroby?
- Upór? - Nie.
Grupa krwi?
Nie znam.
0 Rh+. Taka jak moja.
Była uczulona na jakieś leki?
- Nie. - Na penicylinę,
- w dzieciństwie. - Właśnie.
Operacje?
Niedawno przerwała ciążę.
W zeszłym tygodniu.
Radziłabym pani oddać trochę krwi.
Przejdzie operację?
Czekam na wyniki,
ale być może czeka ją operacja diagnostyczna.
Sprawdzimy, czy nie krwawi
i czy nie doznała poważnych obrażeń.
Możemy też zaczekać.
- Nie. - Nie chcemy tego.
Znajdę was, gdy tu wróci.
Proszę zaczekać w sali 225A.
Dzięki.
Będziemy was informować.
Chryste.
Sam prowadził?
Pogodzili się? Co się stało?
Nie wiem, ktoś w nich wjechał.
Przyjechały gliny. Sam oberwał.
I dobrze.
Może to nie była jego wina? Nellie wydobrzeje.
- Ta lekarka... - Za młoda.
- Jezu. - Nie wierzę.
Spytamy o kogoś innego?
Ona... Wciąż jesteście...?
Tak, a co?
Nie to miałam na myśli. Przepraszam.
- Paula? - Polly.
Pieniędzmi szastałem
Przehulałem każdy grosz
Słońce blask swój straciło
I męczył mnie deszcz
Wiele razy upadałem
Lecz podnosiłem się
Ale nigdy nie przeboleję
Straty twej
Czy wiesz, jak wiele dla mnie znaczysz?
Uwierz mi
Bo tak jest
Stracić mogę
Wszystko, co mam
Lecz nigdy nie przeboleję
Straty twej
W młodości
Gdy masz czas
Zapominasz, co złe
Możesz nie wierzyć
Lecz tak jest
Mnie już wiele czasu nie zostało
Nigdy nie przeboleję
Straty twej
Marzłem
Głodowałem
Choć dawno temu już
Wiele z mych snów spełniło się
Choć wszystko to mam
Spokoju mi brak
Bo nigdy nie przeboleję
Straty twej
Nigdy nie przeboleję
Straty twej
Dziękuję.
Mają już wyniki. Może potrzebować operacji.
Zeszłotygodniowy zabieg...
Nic jej nie jest?
Raczej z tego wyjdzie.
Jaki zabieg?
Przestań.
Myślisz, że nie powiedziałaby mi o ciąży?
Chwila. Nie wiedziałeś?
Nie wiedziałeś.
Muszę wracać.
Znalazłem go.
Wszystko gra?
A jak ci się wydaje?
Trochę oberwał, ale chyba jest cały.
Zrobili ci już rentgena?
Zrobili?
- Tak. - Spoko.
Jeszcze jej nie widzieliśmy.
- Carver, zaczekasz na zewnątrz? - Zimno jest.
Dee mówi, że to najlepszy szpital.
O ile masz hajs.
Przyprowadziłeś Carvera?
Akurat był ze mną.
- Chciał sprawdzić... - Nie kumpluj się z nim.
A z kim?
Z tobą?
Nigdy cię nie ma.
Boże...
Jak się czujesz?
- Co z Eleanor? - Nie wiem.
Pewnie ją operują.
Przerwała ciążę i nic mi o tym nie powiedziała.
Cholera. Zdradza cię?
Co? Nie.
Usunęłaby twoje dziecko?
Nawaliłeś się?
I co z tego? Jest piątek.
Nie, mamy wtorek.
Zgubiłem kilka dni?
Jesteś w szpitalu. Wszędzie są gliny.
Nie gliny, tylko ochrona. Nie świruj.
To ciało Eleanor. Nie musi ci nic mówić.
De’Andra też nie powiedziała mi o pigułce.
Kobiety się chronią...
Gotowe, panie Hughes.
Proszę wypełnić te dokumenty
- i jest pan wolny. - Dziękuję.
Czy to był rasistowski tekst?
Pójdę spytać.
Nie! Mógłbyś...?
Przyniesiesz mi długopis?
Dobra, poszukam.
Czy ktoś mi wyjaśni,
dlaczego wasz parking jest taki kawał stąd?
Boże.
- Jesteś cały. - Nic mi nie jest.
Wezwała cię Margot?
Cholerna Lourdes mi powiedziała.
Przepraszam. Naprawdę ją kocham.
Przyszła po ciuchy Nellie
i zaczęła pakować jedwabne piżamy.
Wolałam zrobić to sama.
Czemu Nellie tu nie ma?
Nie wiem, zszywali mnie.
Frank nic nie mówi.
Dzwonię do Margot.
Co tam, Gi?
- To chyba nie dla Nellie? - A co, za mały?
Nie odbiera.
A ty dokąd?
Nie dam się zbyć.
Jestem Gigi.
Spoko, znajdę innego. Które piętro?
Chyba drugie.
Chcesz poznać prawdę? Spytaj jej.
O co?
To dziewczyna. Na pewno wie...
Wcale was nie słyszę.
Wybacz.
Czy El powiedziała ci o ciąży?
Jest w ciąży?
Była.
- Co tu robicie? - Co z nią?
Operacja za 20 minut.
Usuną jej śledzionę i będą szukać innych obrażeń.
Kim jesteś?
- To Dante. - Mój kuzyn.
- Znasz go? - A ty nie?
Chcę ją zobaczyć przed operacją.
Nic jej nie będzie.
- Muszę ją zobaczyć. - Nie.
Idź do domu. Zadzwonimy.
Jak wcześniej?
Wybacz, że nie przerwałam
zajmowania się ranną w wypadku córką,
żeby cię powiadomić.
- Chodźmy stąd. - Dobry pomysł.
Pozdrówcie Eleanor.
Idziecie?
Postępujecie niewłaściwie.
Wiem, czego trzeba mojej córce. Jestem jej matką. To moje zadanie.
Ja wiem, czego ona chce.
Na pewno nie tego, byś za nią decydowała.
- Wiesz, czego chce? - Tak.
To dlatego ukrywała się u mnie przez dziesięć dni?
Nie powiedziała ci o aborcji.
Czemu się spotkaliście?
Bo chciała z tobą zerwać?
Chronimy Nellie, nie twoje uczucia.
A ona nie chce cię widzieć.
Miesiąc temu skakaliście sobie do gardeł, a teraz zgrywacie zgodną parę?
Nie jesteś ojcem.
Nie zrozumiesz tego.
Ten wypadek jest ci bardzo na rękę.
Mówisz, że wykorzystuję sytuację?
Brałeś od Eleanor pieniądze.
- Jaja sobie robisz? - Powiedziała ci o ciąży?
- Sammo. - Nie znasz mnie.
Nie wiesz, co mówi mi córka.
- Jesteś jak otwarta księga. - Chodźmy.
Sam. Zapłaciliśmy za twoje leczenie.
Możesz już iść.
Jaja sobie robisz? Nie prosiłem o to.
Chciałam to zrobić. A teraz już idź.
Nie jesteś już pacjentem ani członkiem jej rodziny. Żegnam.
Chcę ją tylko zobaczyć!
Nie możesz.
Nie zobaczysz jej.
Nie!
Pa, kochanie
Pa, szczęście moje
Witaj samotności
Został mi tylko płacz
Pa, kochanie
Pa, pieszczoty
Witaj, pustko
Została mi tylko śmierć
To moja mała
A z nią ktoś nowy
Uśmiecha się
A ja cierpię
Była moja
Aż zjawił się on
Żegnaj, miłości
To jest nasz kres
Pa, kochanie
Pa, szczęście moje
Witaj samotności
Został mi tylko płacz
Nie dla mnie miłość
I uczuć żar
Nie będę liczył
Na niebie gwiazd
Dlatego właśnie
Wolność poczułem
Bo ukochana
Już nie chce mnie
Pa, kochanie
Pa, pieszczoty
Witaj, pustko
Została mi tylko śmierć
Zamówisz coś?
Nie zamykaj menu, to nie podejdą.
- Zamówmy coś. - Nie chcę.
Chociaż kawę.
Wypada.
Sama mogę decydować.
Jeśli chcesz zjeść albo napić się kawy,
to śmiało.
Co robimy? Ty będziesz mówić?
Tak.
Jak w samochodzie?
Wolę prowadzić w ciszy.
- Kocham spokój. - Jasne.
Zapewnił ci go audiobook Penny Marshall?
Zawsze chciałam to przeczytać.
Słuchanie było przyjemniejsze.
Jeśli umknął mi jakiś zabawny fragment, mogę przesłuchać całość znowu.
Mój telefon niczego już nie pobiera. Przepraszam za kłopot.
Miał być o czwartej?
On zawsze się spóźnia.
Co się stało?
Myślałem, że nad wszystkim panuję.
To niemożliwe.
Choć wszyscy udajemy, że nam to wychodzi.
Pistolet?
Mój kuzyn podejmuje kiepskie decyzje.
A ty zamieszkałeś obok niego.
Żeby zaoszczędzić pieniądze dla syna.
- Jakim kosztem? - Boże.
Nie odzywałaś się przez całą drogę,
a przypuszczasz atak chwilę przed najważniejszą rozmową mojego życia?
Powtarzam, tu nie chodzi o ciebie.
- Choć wciąż tak myślisz. - Nie tylko ja.
Kogo mam poprzeć w tej kłótni?
Nie kłócimy się.
- Mam...? - Wybacz.
Dzięki.
No proszę.
Zaskakujecie.
Zamówisz coś?
Zaraz wychodzę.
Może chociaż kawę?
Martwi się, że zajmujemy miejsce.
To po prostu niegrzeczne.
Co podać?
Kawę.
Coś do jedzenia?
- Nie. - Może później.
Jasne.
O co chodzi?
O Barry’ego.
Ma kłopoty.
To pięciolatek.
Ma sześć lat.
No tak.
Zapomniałeś o jego ostatnich urodzinach.
Zachorował?
Nie.
Coś mu się stało?
Więc to ty masz kłopoty.
- Tak. - I ja.
Dzięki.
Musisz nam pomóc.
Sam stracił dom w Echo Park.
Wrócił do Watts i zamieszkał obok ciotki i kuzynów.
Pamiętasz Dantego?
Tak.
Niedawno wyszedł z więzienia. Doszło do incydentu.
Jakiego?
Nic się nie stało.
Spokojnie.
Wezwano opiekę społeczną.
Podjęli działania.
Dante się wyniósł, ale za późno.
Co to ma wspólnego ze mną?
To twój wnuk.
W poniedziałek Sam może stracić prawo do opieki.
Jeśli tak się stanie, Barry musi zamieszkać ze mną.
- Mogłaś mi to powiedzieć przez telefon. - Tak, ale...
opieka społeczna nie odda mi Barry’ego
przez stare oskarżenie o narażenie dziecka.
Rozumiem.
Miło, że ciebie też to śmieszy.
Wtedy nie śmieszyło.
To była bujda.
Dwanaście szwów?
To było absurdalne oskarżenie.
Gdyby to się stało przy mnie,
zrobiłabyś dokładnie to samo.
Ale Nellie nie była z tobą.
Cały czas spędzałeś z Sheilą.
Później Nellie i tak chciała ze mną zamieszkać.
Może tak tylko mówiła.
- Litości. - Zawsze bardzo dbała o innych,
ale tego nie pamiętasz, bo tak usilnie szukałeś szczęścia,
że w końcu ją to zabiło.
Chcesz gadać o tym, co ją zabiło?
Tu chodzi o Barry’ego!
Możesz o nim nie pamiętać i o niego nie dbać, ale to twój wnuk.
Mój syn.
Ostatnia żyjąca cząstka twojej córki.
Nie pozwól, by złość, rozczarowanie
i to, że nie decydowałeś o końcu Eleanor
przysłoniły ci ten fakt.
Tu chodzi o Barry’ego.
Ma tylko sześć lat, a może stracić dom i resztki rodziny
przez błędy, za które ponoszę pełną odpowiedzialność.
Jasne.
A może ludzie z opieki społecznej mają jednak rację?
- Frank! - Chrzanić to.
Chodźmy stąd, zanim...
Grozisz mi?
Możesz sobie na to pozwolić?
Zapomniałem.
Nie wiesz, jak wygląda poświęcenie dla...
Nic o mnie nie wiesz.
Rachunek.
Dziękujemy.
Załatwię to.
Ile?
Nie widzisz? Cztery i siedem centów.
Dziesięć tysięcy?
Dziesięć tysięcy dolarów?
Tyle zapłacisz za wnuka?
Nie znam twojej stawki.
To nie dycha.
- Dwadzieścia? - Jesteś tego pewna?
Dobre pytanie. Jak myślisz?
Zawsze wiedziałem, co o mnie myślisz,
a teraz mam dowód.
Mógłbym to oprawić.
Nie kupisz mnie.
Nigdy. Ale lubię patrzeć, jak próbujesz.
Nie rozumiecie.
Czemu się tu przeniosłem?
Bo patrząc na was, widziałem tylko to, co zrobiliście...
mojej córce.
Ja stawiam.
Nie powiem, że mi przykro.
Sam się w to wpakowałeś.
Tato?
- Hej, maleńka. - Boże.
- Miałam wypadek? - Tak.
- Wydobrzeję? - Tak.
- Jesteś cała. - Boże.
Przeszłaś operację.
Usunęli ci śledzionę.
Usunęli... Co?
- Tak. - Śledzionę?
Możesz żyć bez niej. Po co nam w ogóle śledziony?
Boże.
- Co z Samem? - Jest cały.
Nic mu nie jest.
Gdzie on jest?
Pojechał do domu.
Siedziałeś tu całą noc?
Chciałem wynająć pokój, ale przyjmują tylko pacjentów.
Skandal.
Nie rozśmieszaj mnie.
Nie musiałeś tu siedzieć.
Ładniej tu niż u mnie.
- Racja. - Więcej miejsca.
- Też racja. - Zawołam mamę.
Miałem wszcząć alarm, gdy choćby drgniesz.
Nie, czekaj.
Zostań tu na chwilę.
Mogłeś mi powiedzieć o pieniądzach mamy.
- Nell... - Myślałam, że trzymasz ze mną.
Że mi ufasz.
Nie w tym rzecz.
Tato...
Nie dostawałem zbyt dużo.
Za mało.
Bo wciąż stawiasz wszystkim drinki
i płacisz za Polly, nawet gdy tego nie chce.
Rozgryzłaś mnie.
Jak zawsze.
Więcej mnie nie okłamuj.
Dobrze?
Mama powiedziała mi, co zrobiłaś. Przykro mi.
Wybacz, że nie mogłaś przyjść z tym do mnie.
Sam po prostu wyszedł?
Pojechał do domu?
- Tak. - Dlaczego?
To nie w jego stylu.
Zawołam mamę.
Dzięki.
Patrzę, jak
Smucisz się
Łez nie chcę widzieć
W oczach twych
Na nogi znów cię postawię
Tylko pozwól mi
Nie przestanę walczyć o ciebie
Aż po koniec mych dni
Ludzie wiedzą
Jak zgnieść marzenia twe
Lecz tym razem bardziej
Wysilili się
Nie obchodzimy ich
Skarbie, ja ani ty
Ale nie przestaniemy marzyć
Aż wolność zwrócą nam
Przemiana w sercu
Prowadzi do
W czasie zmian
Nadzieja nie pomoże
Zwodzi nas
Pamiętam dobrze początek nasz
Potrzebowałeś mnie Byłeś sam
Nie przestanę
Walczyć o ciebie
Póki mam jeszcze czas
Tak bardzo chcę
Blisko ciebie być
Nie opuszczę cię
Radość musisz czuć
Nikt inny nie zrozumie
Co w naszym życiu dzieje się
Nie przestanę walczyć
Chyba że tego chcesz
Przepraszam.
Powinienem był zareagować.
- Co? Nie. - Bardziej uważać.
Ty przeżyłeś gorszy wieczór.
Przez moich rodziców.
Przykro mi.
Ja mam chociaż leki.
Wiem o aborcji.
Powinnam była ci powiedzieć.
W porządku.
To twój wybór.
Jasne. Kilka miesięcy temu, ale nie teraz.
Bałam się ci to powiedzieć. Obawiałam się, że...
Będę chciał tego dziecka?
Nie, że...
Że zechcesz je urodzić, bo ja bym tego chciał.
Kocham cię.
Kocham nas.
Ale...
Dopiero teraz uczę się, jak kochać samą siebie.
Długo spełniałam oczekiwania innych,
a gdy w końcu zaczęłam robić to, co chcę...
Poznałaś mnie.
Tak.
Jeśli potrzebujesz...
przestrzeni albo czasu,
to śmiało.
Nigdzie się nie wybieram. Zaczekam na ciebie.
Ludzie często mówią takie rzeczy, to...
durne i szalone, ale to prawda.
Zaczekam na ciebie.
Ale ja nie chcę czekać.
Chcę, żeby nam się udało.
Bałam się, że jeśli nie będzie idealnie,
to uznasz, że nie warto.
Chciałaś odejść, nim wszystko się posypie?
To ja tak robię.
Nie wierzę już w ideały.
Chcę bałaganu, komplikacji
i równowagi.
Do tego potrzeba złych i dobrych chwil.
Słuchaj.
Będą nas spotykać różne rzeczy.
Tak to już jest.
Tak to działa.
W takich chwilach chcę być przy tobie.
Wybaczcie, że tak wpadam, ale...
jutro cię wypisują.
Muszę wszystkim się zająć. Lourdes przygotowuje pokój.
Sypialnię dla gości na dole,
żebyś nie musiała biegać po schodach. Co ty na to?
Zamieszkam u Sama.
Trzeba jej zmieniać opatrunki i wozić ją na kontrole.
Załatwię transport.
Tato, ktoś puka.
Sam, jesteś tam?
Frank jednak podpisał oświadczenie.
Jej wniosek o tymczasową opiekę trafił już w odpowiednie ręce.
Za godzinę przychodzi urzędnik. Zajmie się przeniesieniem praw.
Kiedy dojdzie do siebie?
Za dwa do czterech tygodni.
Wróci do domu.
Zamieszkamy razem.
To ma sens.
Będziesz miała mieszkanie dla siebie.
Nie będziemy się tu kręcić.
- Fajnie, co? - Tak.
Nienawidzi ich.
Nosiła je.
Wiesz, co lubi.
Poradzisz sobie?
Zawsze sobie radzę.
Dobranoc, Gigi.
Dobranoc.
Napisy: Aleksandra Basińska